Tijd om de resem spinnenwebben en centimeters stof even op te ruimen welke zich hier hebben opgstapeld rond deze blog. Een maand is het hier verschrikkelijk stil geweest en ik vrees dat het hier nog stiller zal worden.

Niet dat er in die maand niets gebeurt is, integendeel zelfs, maar de bedoeling van de blog was jullie vanuit Lanzarote, hopelijk wat op een plezante manier, op de hoogte te houden van wat we er aan het uitsteken waren, voornamelijk dan op triathlonvlak. De voorbije maand kreeg ik bij het woord triathlon echter meer zure oprispingen dan enthousiaste kriebels. Dit natuurlijk ten gevolge van de gigantische ontgoocheling dat voorbije zaterdag de borst niet voor een x-aantal uurtjes kon worden natgemaakt al zwemmend, fietsend en strompelend.

Aangezien ik nu, sinds woensdag terug in België residerend, nog weinig noemenswaardig te melden zal hebben is dit bericht voor mij, misschien voorlopig, de zwanenzang als blogger.

De geinteresseerden kunnen natuurlijk nog altijd eens komen piepen of Bobke weer niet eens ergens een marathon uit zijn ongetrainde sloffen is gaan schudden of zowaar ergens in wetsuit gehuld een triathlonwedstrijd heeft aangevat. Maar voor mijn part... Adios qua blogberichten

Menige kogel is deze week door de kerk gegaan, nog meer zeemansknopen zijn doorgehakt en hier en daar werden nog wat teerlingen geworpen. Om maar te zeggen: van de week een aantal beslissingen moeten nemen.

Eerst en vooral wordt er op 27 mei definitief koers gezet richting Zaventem om de La Santa deur voor goed achter me dicht te trekken. Hoe ontgoochelend de laatste twee weken ook geweest zijn, uiteindelijk heb ik toch weer 8 fantastische maanden beleefd die ik nooit zal vergeten. Laat ons zeggen dat ik een gigantisch grote taart heb kunnen bakken, wat altijd plezant is, maar volledig zonder enige crème of kersen erop.

Het steekt toch wel dat ik opnieuw omwille van exact dezelfde reden gedwongen Lanzarote moet verlaten. Ik zal hoe dan ook het luxeleven dat ik hier weer heb gehad ontzettend missen. Echter, ik zal op mijn tanden bijten eens terug in België om ook daar mijn draai terug te vinden want een derde keer terugkomen is niet aan de orde. Uiteindelijk is het in september 3 jaar geleden dat Bob en ik naar Lanzarote vertrokken (ik hoor ons nog zeggen: “maakt u geen zorgen ma’ke, ’t is maar voor maximum 9 maanden en dan staan we hier terug”). Het feit dat het verblijf lichtjes is uitgelopen is alleen maar een goed teken, namelijk dat we een schitterende tijd hebben beleefd, maar er zijn andere, en belangrijkere dingen in het leven waar het nu misschien tijd voor wordt. Vanaf nu zal het triathlonnen op een andere manier beleeft worden. Niet langer ’s morgens opstaan en denken “hoe kan ik mijn werk inplannen ifv mijn trainingen” maar wel andersom.

Nu nog proberen van elke resterende dag hier te genieten. Vanaf zaterdag kan ik dat opnieuw doen in het gezelschap van ons ma en pa die al overkomen om normaal naar de Ironman te komen kijken. Ook Bob komt de week van de Ironman overgevlogen. We zullen er die week samen eens een lap op geven op de fiets. Nog één keer goed genieten van zwoegend en harkend al de naambordjes te paseren met klinkende namen als Parque Nacional de Timanfaya, Tabayesco, Mirador del Rio en Haria. Dat hij zijn, ondertussen als een baviaan behaarde billekes maar insmeert want, verdorie, ik heb nog nooit zo rondgefietst als nu. Waarschijnlijk dankzij de gigantische overload-week die ik hier drie weken geleden heb afgewerkt, gevolgd door 2 weken ontgoocheld en gedegouteerd in mijn zetel liggen. Vandaag 120km met 1600 hoogtemeters (Haria, Mirador, Teseguite,…) gebold aan 33km/h gemiddeld. Het had er goed uitgezien de 23e mei…. Verdorie… En nu stop ik voorgoed met hierover te zagen. Alles gebeurt met een reden. Waarschijnlijk staat er eens terug in België een droomvrouw en een andere droomjob op mij te wachten :-)

Groeten

Verslag marathon

Ik wist absoluut niet wat ik kon verwachten zondag. Sinds Hawaii en mijn vertrek uit La Santa is mijn trainingsregime serieus veranderd, zoals je eerder al hebt kunnen lezen. Ik vreesde dat vooral een gebrek aan lange duurlopen me zuur zou opbreken. Echter zoals ik al had aangegeven in een vorig verslagje, was mijn tacktiek zeer eenvoudig. Starten als een kanon en kijken hoe lang ik zou meegaan. Elke trainer, coach, zelfs een beginneling weet dat dit niet de beste manier is om aan een marathon te beginnen. Nu ik heb persoonlijk ondervonden dat zogenaanmde Kamikaze- marathonnekes me wel goed afgaan. Ik heb tot hiertoe een keer berekend een marathon gelopen en dat was bij men Ironmandebuut in Nice. Iedereen bleef er maar op drukken om te doseren. Op een gegeven moment passeerde er iemand, die ik zou kunnen volgen hebben. "Nee Bob niet doen, doseren, het is nog ver", zei ik toen tegen mezelf. Na 27 kilometer heb ik toen evengoed een peer gekregen. Sindsdien pas ik dus de kamikazestrategie toe die ik geexperimenteerd had bij men marathondebuut in 2006. Ik passeerde toen halverwege met de nummer 2 van de halve marathonwedstrijd naast me. De marathon en halve marathon waren namelijk samen van start gegaan. Die gast finishte toen zijn wedstrijd en zei heel vrolijk: allez succes nog... Ik mocht nog eens hetzelfde gaan doen. Natuurlijk serieuse koeken gekregen in dat tweede deel, maar uiteindelijk toch nog een behoorlijke tweede helft gelopen. Na Nice ben ik dan ook altijd op deze manier aan de marathon begonnen. Starten als ne zot en door de muur lopen. En dit bleek te werken voor mij.

Dus ook nu zondag vatte ik zo de wedstrijd aan. Ik voelde me onmiddellijk vrij comfortabel en kon na de Konijnenpijp aansluiten in een mooi achervolgend groepje. Een aantal Kenianen en de Belgische toppers waren toen al lang gaan vliegen. Ik had een goed gevoel en we kwamen na 10km door rond de 37 minuten. Meter per meter moest ik echter de meeste in dat groepje laten gaan en diende ik voor men eigen tempo te kiezen. Maar desondanks bleef ik ook de volgende 10km hetzelfde tempo aanhouden en passeerde halverwege in 1u18. Missie geslaagd dacht ik bij mezelf: "Mooie tussentijd, nu kan ik stillekes beginnen kapotgaan". En inderdaad de benen begonnen het al iets vroeger dan normaal te voelen, eerste pijnscheuten hier en daar. Maar als ik naar mijn kilometertijden keek. bleef ik maar onder de 3min50 lopen. En al bij al viel die pijn ook wel mee. Na 32km passeerde ik in 2u01. Ik dacht als ik nu niet volledig stilval, zit er hier begot ne mooie tijd in. Ik begon zelfs terug een aantal atleten die ik eerder had moeten laten lopen, terug op te rapen. Maar ja het is dan nog wel 10km he. Nu dit was men 6de marathon en ik denk dat mijn lijfke ondertussen al wat gewend begint te raken aan dit soort uitspattingen. Ik kreeg het moeilijk in die laatste 10km, ik kreeg serieus pijn in de beentjes, ik snakte naar de finish, maar ik parkeerde gelukkig niet. De laatste 10km nog in een behoorlijke 41 minuten en dus een eindtijd van 2u42'19'' en goed voor een 17de plaats.

Echt super tevreden met dit resultaat. Zij die men finish even willen bekijken kunnen op de
volgende link klikken:
http://www.runnersweb.nl/runnerstv?e=AN09M&ct_f=12:15:21&ct_s1=9:33:01&ct_s2=10:10:29&ct_s3=10:51:41&ct_s4=11:26:39&nt_s2=0:37:28&nt_s3=1:18:40&nt_s4=1:53:38&nt_f=2:42:19&L=NL&r=101768&n=DE%20WOLF%20Bob

Dit motiveert me zeker voor de rest van het seizoen. Binnen een kleine maand vertrek ik voor een volgende stage naar Lanzarote.

Groetjes Bobke.

Foto's Marathon Antwerpen.

Blijkbaar is de basisconditie van Bobke nog meer dan behoorlijk. Met een zeldzaam lang duurloopje van 1h in de benen en verder enkele loopjes tot zowaar 30' een marathon neerzetten van 2h42' is straf. Als hij binnen drie weken in Lanzarote nog eens een weekje stevig wat fietskilometers kan afwerken, en hopelijk eindelijk een zwemkilometer, dan kan hij dit seizoen zeker nog een aantal deftige wedstrijden afwerken.

Ik heb de datum voor het betere snij- en knutselwerk net vastgelegd. Op 3 juni wordt de femurhals weer netjes gladgepolijst door Dr. Van Melkebeek. Woensdag terug het vliegtuig op richting Lanzarote. Op 27 mei zet ik al opnieuw voet op Belgische bodem, al dan niet definitief zal heel spoedig beslist worden.

16de in Marathon

Hey vrienden,

16de in 2u42!

Supertevreden. Ik had niet gedacht dat ik dit na 6maanden Newcastle nog in de benen had.

Verslag en foto's volgen morgen.

Bobke

Wat ik sinds vorige week vreesde is gisteren bevestigd. Ook de rechter heup vertoont een verdikking van botweefsel ter hoogte van de femurhals waardoor ik mijn heupgewricht als het ware kapotloop. Dus, identiek dezelfde operatie als vorig jaar in februari staat me opnieuw binnen enkele weken te wachten.

Ik dien te bekennen, sportief een serieuze ontgoocheling. We kunnen echter beter alles proberen te relativeren. Het is en blijft 'slechts' een sportblessure. Natuurlijk daarom niet minder frustrerend gezien de timing en het feit dat sport voor meer dan 8 maanden nagenoeg alles was waarrond mijn dagen draaiden.

De komende dagen zal er serieus moeten nagedacht worden over de plannen voor de nabije toekomst.

Morgen alvast de zinnen gaan verzetten op de 10miles. Zoals je hieronder kan lezen in de ochtend den brother richting de finish schreeuwen. Een paar uur nadien is het aan ons ma'ke om te debuteren in wedstrijdverband.

Groeten,

Ben

Marathon!

Hey allemaal,

Het is al van de winterduathlon in Etten Leur van begin januari geleden dat ik nog eens een wedstrijd kon aankondigen. Awel bij deze: zondag loop ik de marathon van Antwerpen.

Het is een beslissing die ik pas begin deze week genomen heb. Ik moet de komende dagen voor het werk in Belgie zijn en het leek me wel interessant nog eens een nummerke op te spelden.

Zoals u al kan merken heb ik me dus niet specifiek voorbereid voor deze marathon. Ik heb sinds Hawaii twee trainingskampen afgewerkt in Lanzarote waarbij ik telkens de kaap van de 100km gerond heb. Maar naast deze uitschieters waren het vooral weken met een aantal kortere loopjes van een half uur tot een uur. Laat ons zeggen dat het dus absoluut geen idee heb, wat ik waard ben op dit moment. Tot dusver heb ik1 marathon gelopen zonder vooraf gezwommen en gefietst te hebben, met name die van Lanzarote. Toen was ik goed voor een 5de plaats in 2h41. Ik vrees dat zonder voorbereiding dit een beetje ambitieus gaat zijn voor zondag. Nu mezelf kennende zal ik starten als was ik in topconditie. En dan zoals in al men marathons tot nu toe, wachten op de koek van den hamer en door de muur trachten te lopen. Ik hoop dat het feit dat ik al 5 marathons (4 in Ironmans) in de benen heb, me van pas zal komen zondag.

Ik moet zeggen dat ik er wel goesting in heb en wel eens wil kijken waar ik na een half jaar Newcastle nog toe in staat ben.

Tot zondag.

Bobke!

Na anderhalf jaar van heupmiserie en gesukkel wou ik 7 maanden geleden absoluut nog één keer terugkeren naar Lanzarote om af te maken wat ik de vorige keer niet kon. Namelijk zien tot wat mijn lichaam in staat is op fysiek vlak tijdens de IM van Lanzarote. Louter met persoonlijke, realistische en gezonde ambities, op mijn niveau zien waar ik ergens kan uitkomen na een langdurige, goed uitgewerkte trainingsopbouw. De motivatie is doorheen die periode gigantisch geweest. Elke dag stond in teken van trainen. Behalve enkele zwemtrainingen in te koud water werd alles met de glimlach afgewerkt louter omdat het zo schitterend was terug volledig pijnvrij te kunnen sporten, los van irriterende pezen, afslijtend kraakbeen of scheurende gewrichtskapsels. De disco was een ver van mijn bed show, ‘una cerveza’ was voor mij ‘una coca cola light pequena’ en na 10h brandde er nog zelden licht in 166B aangezien de eerste training meestal rond 7h00 geprogrammeerd stond.
Dit alles verliep perfect tot ongeveer een maand geleden. Toen besloot een dikke Noor het eerste roet in het eten te strooien door vakkundig een scheur in mijn borstspier te creëren. Nadien werd deze zweminactiviteit aangevuld door een 2 weekse loopinactiviteit door de veelbesproken strakke “kieten”. Allemaal niet onoverkomelijk, geen enkele weg naar een IM gaat zonder hindernissen. Echter, eind vorige week hebben ze op mijn weg een iets te diepe put gegraven.
Heel enthousiast beschreef ik hier mijn eerste lange duurloop van 30km. Op zich was ik op dat moment al tegen mezelf aan het liegen. Gedurende de ganse loop werd ik irriterende steken gewaar in mijn rechtse heup die ik absoluut wou negeren. Steken die ik twee weken voor Gran Canaria ook al had en waarvoor ik toen veiligheidshalve een paar dagen rust heb ingelast. Steken die ik ook bij mijn eerste loopje na de kuitblessure onmiddellijk terug gewaar werd. Op donderdag, tijdens de koppeltraining, vanaf loopkilometer één waren ze daar opnieuw. Mijn wereld stortte (sportief) in. Heel die tijd wist ik goed genoeg van waar ik die pijn herkende. Een heel jaar had ik dezelfde klachten gehad aan de linkerheup. Dit kon gewoon niet waar zijn. Of het uiteindelijk waar is en ik inderdaad één maand voor de wedstrijd met dezelfde blessure kamp (misvormde femurkop waardoor ik mijn heupgewricht kapot loop) weet ik vrijdag. Ik heb net tickets geboekt voor woensdag. Op vrijdag kan ik met dank aan verschillende mensen, al onmiddellijk onder de scan en bij de chirurg terecht voor uitsluitsel. IM Lanzarote is een afgesloten hoofdstuk, maar ik kruis de vingers dat het enkel om een overbelasting gaat welke met een aantal weken rust is opgelost zodat ik toch nog voor een seizoen met enkele mooie wedstrijden in België kan gaan.
Tot sneller als verwacht dus,
Groeten.

Gelukkige Verjaardag broeder

Als cadeau heb ik hier een foto geplaatst van ons meest memorabele moment in onze green team show carriere. Als er een schaal zou bestaan voor 'uw belachelijk maken op een podium voor 5oo man', verdiende dat een ferme 9 op 10 me dunkt. De toenmalige entertainment manager ging een weekje met verlof. Hij was de kerel die halfweg de show altijd een live muzikaal intermetzo ten berden bracht. Hij vroeg of Ben en ik dat eens niet konden proberen. We mochten een beetje improviseren, een beetje... Ik denk dat die oranje broek het hoogtepunt van ons optreden was. Ze hebben ons trouwens NOOIT meer gevraagd om dat nog eens te doen... Tjiens...

Ten tweede wil ik hier toch even onderstrepen wat voor inzet Ben de laatse maanden aan de dag heeft gelegd. Ik weet als geen ander hoe gemotiveerd en gedreven hij is om zijn doel te bereiken. Ik heb al vele malen beklemtoond wat een talent er in dat manneke zit, het enige dat hij nodig heeft is een seizoen zonder blessureleed om dat ook te kunnen tonen. Het zat de laatste 2 weken weer even wat minder mee, maar echter niks om zorgen over te maken. Bovendien is een 10de plaats in een sterkbezette race in Gran Canaria een zeer mooi resultaat na een competitie onderbreking van 2 jaar. Ik ben er dan ook ten volle van overtuigd dat als hij vanaf nu nog een paar weken deftig kan trainen, hij iedereen met verstomming zal slaan bij zijn Ironmandebuut in Lanzarote. Als alles samenkomt op die dag is er niets dat Ben zal weghouden van een ticket naar Hawaii. Zegt dat ik het gezegd heb. Zelfs al vallen er nog 14 zatte Noren op zijn tere borstkas.

Veel succes de komende weken!

Bobke.

Windhozen en aanverwanten

Verslag maandag:

De Lanzarote wind, boeken heb ik er hier waarschijnlijk al over volgeschreven. Tijd om er dan nog eens een pagina aan toe te voegen.

Aangezien lopen en zwemmen de voorbije week geen trainingsopties waren, was het logisch dat er vooral aan het fietsen gewerkt zou worden. Had ik even geluk met de timing (ironie alom). Vanaf vorige week dinsdag tot vandaag, maandag, een Noordenwind die elke palmboom op het eiland plat tegen het wegdek doet hangen. Het straffe is dat ik elke dag op de fiets dacht: “nu kan het niet meer erger”, tot de volgende rit dus het bewijs kwam dat het wel degelijk nog erger en strakker kan. Vandaag hoop ik dan toch het summum gehad te hebben. Regenbuien, koude wind en dan voor jezelf een ritje samenstellen met het nodige klimwerk in, de SM-rechter zou er zowaar een broek vol goesting van krijgen (ge ziet via Humo en zowaar Dag Allemaal blijf ik up-to-date met het reilen en zeilen van de Vlaamse Cinema).

Nu ben ik natuurlijk content dat ik de voorbije week heb doorgebeten. Op 9 dagen toch een 750km bijeen gebokst doorheen de windhozen en orkanen. Daarbij ben ik elke rit de heuvels (sommigen durven het ook “de bergen” te noemen) ingetrokken om veel klimwerk te doen. Ik voelde de voorbije weken, ook in Gran Canaria dat ik bergop toch niet al te denderend reed en kracht te kort kwam. Via het invoeren van een aantal logaritmische functies, gecombineerd met de nodige vierkantswortels en ergens een aftreksel van het getal π schat ik dat de voorbije week toch overeen zal komen met een 1000km fietsen op het vlakke bij ons in het Wezelse. Hopen dus maar dat we er de vruchtjes van kunnen plukken.

Verslag dinsdag:

Driewerf hoera!! De smeekbeden van elke fiets-of loopsloefkes minnende eilandbewoner is ingewilligd. De wind is gaan liggen en de zon is er terug doorgekomen. De mond waaruit gisteren nog 110km lang gevloek en gehijg kwam, stond nu strak van linker tot rechter oor een smile te vormen van jewelste. Dit om verschillende redenen.

De eerste is klaar en duidelijk beschreven in hoger neergetokkelde alineas. De storm herleidt tot slechts een behoorlijke wind.

Ten tweede, de beentjes. Die twee kameraden durfden me al eens kopzorgen bezorgen de voorbije weken door wedstrijdgewijs iets te gigantisch in kramp te schieten en dit dan nog eens tergend lang vol te blijven houden. Vandaag had ik terug de eerste lange duurloop gepland sinds Gran Canaria. Op zich heb ik toch 3 weken met, op de 20km dodentocht in de wedstrijd na, héél weinig loopkilometers achter de rug dus de schrik zat er wat in dat de conditie wat achteruit was gegaan. Gelukkig, 30km vlot (wat heet vlot, zeer doen die benen na een tijdje toch) kunnen afwerken. Ook qua tempo zat alles nog zoals voorheen. Rustig begonnen en de duurloop progressief ingedeeld. Nog eens extra in de verf zetten dat het uitgekozen parcours voortdurend over schitterende off-road weggetjes liep langs de kust tot in Famara, dit onder een stralend zonnetje.

Ten derde, het eten. Binnen een paar uurtjes mag ik na het werk voor de tweede keer in 3 dagen tijd op visit bij mijn meter, tante Gerard, en nonkel Jan. Zij logeren hier in Puerto Del Carmen in een hotel waar ik het woord U graag voor in de mond neem. Ter viering van mijn 27e levensjaar mag ik daar vanavond opnieuw mee gaan aanschuiven aan het buffet. Zondag al eens gaan voorproeven en om het kort te beschrijven: gigantisch lekker!!

Groeten

Klaagzang

Sinds vandaag staat de trein richting IM Lanzarote hopelijk terug deftig op de rails. Ik heb van de week immers even serieus gepanikeerd en (gelukkig slechts één dag) gedemotiveerd rond gelopen. Gelukkig was er op maandagavond de juiste peptalk via de telefoonverbinding met Newcastle om de zo vaak aangehaalde “moral” terug op te krikken.
De dag na Gran Canaria kon ik, zoals eerder zo plastisch mogelijk omschreven, met moeite mijn broek aanschieten en deftig ademen. Een ribspier werd gedacht, een gescheurde borstspier werd echter geconstateerd na de echo. Devies, minstens 3 weken niet zwemmen.” Ok, niet zwemmen, dat moet nog in orde komen. Gesteld dat ik hierdoor 2 minuten extra verlies in het zwemonderdeel, moet ik er gewoon voor zorgen dat de vrijgekomen trainingsuren ingevuld worden op de fiets, al lopend of al rustend. Hierdoor moet ik dan 5 minuten kunnen goedmaken”, zo redeneerde ik als een doorwinterde optimist.
Echter, zij die mij daar anderhalve week geleden het hospitaal zagen buiten strompelen zouden me gelijk een stel krukken cadeau hebben gedaan om me toch iets of wat comfortabeler te doen voortbewegen. “Samen met de pijnlijke borst ook een iets pittigere vorm van stijfheid in de beide kuiten”, zo bleef ik nog steeds op en top positief denken. “Deze week staat toch in functie van regenereren dus binnen een aantal dagjes huppel ik als een jong veulen terug de 100-en La Santa treden op en af.” Niet dus, vandaag, vrijdag eindelijk terug een uurtje non-stop kunnen joggen zonder het gevoel dat twee beenhouwers hun slagersmessen sadistisch in de kuiten planten. Om dit duurloopje terug voor elkaar te krijgen is er de voorbije anderhalve week 100keer van lekker warm in ijskoud water gesprongen, is er een containerlading zalfjes over de kuit gesmeerd, hebben twee bevallige masseuses blaren op hun handen voor de komende drie maand en heeft elke Lanzarote –inwoner die mijn perimeter van circa 5m betrad het nodige gevloek en getwijfel mogen trotseren.
De voorbije maandag had ik echt even het gevoel dat opnieuw alles door mijn handen aan het glijden was. ’s Morgens een str*nt gevoel van jewelste op de fiets. Nadien wou ik heel even de kuiten testen tijdens een korte jog. Met priemende steken werd deze sessie vroegtijdig stopgezet. Paniek, 6 weken voor de IM, een hele planning uitgewerkt met Bert en Luc en nu kan ik niet zwemmen én niet lopen. “Het gaat toch weer niet waar zijn.” Echter doorheen de week begon alles terug in zijn plooi te vallen. De slagersmessen werden geleidelijk gereduceerd tot saté-stokjes, de spanning kwam terug op de spieren op de fiets zodat ook daar terug het vertrouwen steeg en vandaag dus als orgelpunt “het duurloopje. “
Waarschijnlijk allemaal met een geweldige interesse dit hoopje paniek en onrust samengebald in enkele, alle chronologie verliezende, alinea’s doorlezen (wat een zin om mee te eindigen, als de borst niet meer zeer zou doen zou ik me er even zelf op geklopt hebben).
Slaapwel (voor mij nu althans), anders goede morgen, middag of avond…

Ik ben hier deze week gegarandeerd het record aan het breken qua langdurigste kuitstijfheid na een wedstrijd. Nu, vrijdag is het voor mij nog steeds quasi onmogelijk deftig te wandelen. Elke pas ik zet lijkt mijn kuitspier te twijfelen tussen volledig afscheuren of toch maar enkel een stevige pijnschuit veroorzaken. Massages, sauna´s, ijskoude dompelbaden, stretching, warme en koude zalfkes,.. alles is al de revue gepasseerd om die lactaatblokken uit mijn getormenteerde Gastrocnemius te krijgen. Voorlopig zonder succes.

Ik hoef er waarschijnlijk niet bij te vermelden dat dit de laatste twee dagen serieus op mijn systeem begint te werken. Vanaf maandag moet ik terug fiets- en loopklaar zijn om aan de laatste rechte lijn richting IM te kunnen beginnen.

In die rechte lijn zal immers al nagenoeg geen zwemmen zitten. 3 weken mag er immers niet in het bad gedipt worden aangezien de echo heeft uitgewezen dat ik met een scheur in de Pectoralis Menor (kleine borstspier) zit. Twee weken om dus snel te vergeten en mijn vingers zijn al kapot gekruist dat het tij rap terug mag keren.

Groeten

Langste blogverslag in jaren

Verslag maandag:
Jawel, zondag is het eindelijk nog eens gelukt. Een wedstrijd over de langere afstand van start tot finish kunnen afwerken. Al moet ik zeggen, het heeft me serieus zweet en tranen gekost (bloed was er gelukkig van keer niet bij). Afgezien, man..man..man.

Ik zal beginnen bij het begin. Zwemmen was voor mijn doen, ondanks een fantastisch nieuw wetsuitje, normaal. Zoals verwacht niet in Eneko Llanos zijn voeten maar ook niet net voor de kayak met de groene vlag om de laatste deelnemer aan te geven. Als 27e uit het water, al een eerste signaal dat het deelnemersveld een pak sterker was geworden dan 2 jaar geleden toen ik er 3e werd. Toen kwam ik, als volleerde vis, 14e uit de zee gekropen. Overigens voor de duikers onder jullie à la Dave V.E.: ondanks dat je geregeld tegen de limiet zit te zwemmen blijft het genieten als je een paar meter onder je geregeld een gigantische rog ziet passeren in een kristalheldere zee.

Ook zoals normaal, een gigantisch belabberde wissel van zwemmen naar fietsen. Oren die dubbel komen te zitten onder de tijdrithelm, de tong van mijn schoenen die het voorbeeld van de oren volgt en zich ook dubbel legt. Met andere woorden, nog snel even een extra minuutjes te grabbel gegooid en dan konden we eindelijk aan het favoriete onderdeel beginnen.

Het fietsparcours kon tellen, 2 rondes van 40km, in totaal meer dan 1200 hoogtemeters samengebald in die 80km. Onzen Bobbie zijn zware crash van vorig jaar indachtig,tevens concentratie vereist van km één tot km 80 voor de steile afdaling met scherpe bochten, de omhoogkomende andere deelnemers, de stukjes grind, of de, door de regen, natte rotondes. De eerste ronde ging behoorlijk. Wel had ik voortdurend een dik gevoel in de dijen vanaf dat het steiler bergop ging. Ondanks dit kon ik toch een redelijk tempo rijden waardoor ik na 40km was ik opgeschoven tot om en bij de 10e plek. Ik had een gat van 2 minuten dicht kunnen rijden op de nummer 5 van IM Lanzarote vorig jaar, wat me toch het gevoel gaf dat ik tussen het schoon volk begon te zitten in de wedstrijd. Echter, ronde twee was het net omgekeerd en moest ik op de zwaardere stukken afkloppen omwille van steeds dikker en dikker aanvoelende quadriceps. Uiteindelijk toch nog de 6e fietstijd en als 10e de wissel in.

Vanaf toen was het afzien van meter één tot meter 20.000. Eerst kwamen de scheenbeenspieren zich aanmelden met een lekker gevoel van exploderen. De kuiten dachten, we kunnen niet achterblijven, laat ons ook efkes de limiet van verkrampen opzoeken. Deze twee kadees in combinatie zorgden ervoor dat de voeten na 10km het door iedereen gekende voze gevoel begonnen uit te stralen dat je krijgt als je een kwartier op je hand gaat zitten. Pret dus alom. “Komaan pannenkoek, in mei zal het nog tien keer meer zeer doen”, was opnieuw de motivatie-leuze die 1h20’ door het hoofd galmde en me tot de finish bracht.

Uiteindelijk dus de 10e plek kunnen behouden. Qua uitslag zeker tevreden, qua gevoel tijdens de wedstrijd dus minder. Maar niet onlogisch dat ik een pak wedstrijdritme, en zelfs ervaring mis om nu al een volledig geslaagde wedstrijd te doen. Daarom dat ik ook per se deze race wou doen als voorbereiding naar Lanzarote toe.

Keerzijde van deze wedstrijd is echter dat de voorbije week geteisterde rib er nog een pak slechter aan toe is dan voorheen. Het meeste afzien moest na de wedstrijd nog beginnen. Elke ademhaling stond gelijk aan een pijnscheut waarvoor ik toch efkes de vuistjes balde. Vanochtend dan onmiddellijk naar het ziekenhuis geweest voor een RX. Daarop alvast niets te zien dus geen bot-of kraakbeenletsel. Morgen staat een echografie gepland om te zien of het uiteindelijk een gekneusde of afgescheurde tussenribspier is. In ieder geval, naar IM Lanzarote toe ziet het er in ieder geval een héél stuk minder rooskleurig uit. Hopelijk morgen geen gigantisch slecht nieuws….

Verslag dinsdag:

Oef, net het tweede ziekenhuisbezoek afgerond. Op zich weet ik nog steeds niet exact wat de ribblessure is. Morgen mag Gunter de radioloog bellen voor de juiste diagnose van de echografie. Echter de behandeling blijft exact dezelfde, ongeacht het een gescheurde of gekneusde ribspier is: pijnstillers/ontstekingsremmers, een anti-inflammatoire gel, niet zwemmen en enkel rustige loop en fietstrainingen. Deze week stond sowieso toch volledig in het teken van regenereren. Een absolute noodzaak aangezien de hogerbeschreven exploderende onderbenen nu de thuishaven zijn geworden van 27 liter homemade melkzuur. Hopelijk blijft de pijn afnemen doorheen de week zodat ik vanaf volgende week alvast terug kan starten met de loop –en fietstrainingen (indien nodig een extra week zonder intensiteit om de ribspieren niet te overbelasten door diepe ademhalingen). Twee tot drie weken niet zwemmen staat natuurlijk niet in de trainingsboeken als optimale voorbereiding maar zal uiteindelijk geen drama zijn naar de Ironman toe. In ieder geval al een stuk enthousiaster dan gisteren toen ik toch serieus begon te twijfelen over een tijdige paraatheid voor de IM.

Het laatste paragraafje van mijn, qua langdradigheid, recordsbrekend blogverslag, wordt op dit moment neergetokkeld met een, net door een locale schoonheid geserveerd, taske thee op de tafel. Het tafeltje op 10 meter van de zee bij een lekker temperatuurtje van 20°c om 10.00 ’s morgens. Bijna vertrekkensklaar om terug te rijden richting Club La Santa. Echter niet zonder eerst te stoppen aan de beste bakkerij van Lanzarote om een vlaaike te kopen voor de schitterende kameraden die me de voorbije dagen hebben geholpen en gesteund toen ik hier een paar dagen als een 80 jarige, en bij wijlen in zak en as, rondliep. Om positief af te ronden. De “moral” is terug goed, ik geloof er in dat de IM niet langer in het gedrang is.

Tijd om allemaal terug wakker te worden achter jullie computer,..den thee is leeggedronken.

Tengo que salir.

Hasta pronto.

Taper miserie

Soms denk ik dat er hierboven een grapjas zit die mij echt niet graag terug aan een triathlonneke ziet deelnemen. Sinds mijn aankomst hier in september nagenoeg de perfecte winter gehad. Op hier en daar eens een teenverminkend bloedbleintje, een ingescheurde nagel, wat buikkrampen van vervallen gels te nuttigen op de fiets, of een snotvalling na, was ik voor het eerst sinds héél lang eens gespaard gebleven van langdurig, aanslepende blessures. Volledig op schema dus om hopelijk aan mijn eigenlijk pas tweede, die naam waardig, triathlonseizoen te beginnen.

Tot gisteren dus, midden in de taperweek, 4 dagen voor ik eindelijk nog eens in gang ging kunnen schieten. Gelukkig niets ernstig, wel iets vervelend. Tijdens een onnozele catchpartij met een nog onnozelere, stiepelzatte Noor (veel te lang verhaal) kreeg ik maandag om en bij de 100kg Scandinavische vetmassa op mijn tere ribbenkast. Op maandagavond hiervan geen enkel teken van blessure, dinsdags een lichte pijnprikkel in de borst, gisteren quasi niet in staat om deftig in te ademen. Gelukkig kon ik ’s avonds al terecht bij, voor vele Lanzarote-triathleten de locale redder in nood, Gunter voor het nodige oplapwerk. Diagnose was toch een gekneusde ribspier waarvan ik waarschijnlijk toch nog een koppel of dagen de gevolgen zal mogen dragen. Zondag moet echter nog steeds haalbaar zijn al zal er tot dan niets anders uitgevoerd mogen worden dan platte rust. Ik moet en ik zal starten. Het mag niet dat er opnieuw zo iets doms gaat tussenkomen.

Hopelijk is het volgende blogverslag een enthousiast wedstrijdverslag van zondag.

U weze gegroet vanonder de zon.

Taper

Vandaag, maandag, wordt de eerste taper van het seizoen ingezet. Voor de niet triathleten onder ons, “taperen” komt er bij mij op neer: zo veel mogelijk rusten, héél af en toe nog eens kort prikken, de eerste dagen van de week koolhydraten zo veel mogelijk vermijden en vooral eiwitten, groenten en gezonde vetten (noten, vis,…) nuttigen om vanaf donderdag koolhydraten te beginnen laden. Dit alles om op zondag hopelijk fit en vol energie aan de start te staan van de eerste test van dit seizoen, de dubbel Olympische triathlon in Gran Canaria (3k zwem – 80k fiets – 20k loop).

Het zal dan van juni 2007 in Brasschaat geleden zijn dat ik, met uitzondering van de Sterke Peer-triathlon voorbije zomer, nog eens ergens een finishlijn overschreed (als alles deze keer meezit tenminste…). Nutteloos dus om te vermelden dat ik er verschrikkelijk naar uit kijk om de borst nog eens nat te maken en een nummerke op te spelden. Natuurlijk wil ik er zo goed mogelijk presteren maar de voorbije trainingsweken stonden wel volledig in functie van de IM en niet in functie van deze wedstrijd.

Zo kreeg ik van Luc zaterdag een eerste Multi-koppeltraining op mijn bord geserveerd. Concreet: Starten met 20km losrijden op de fiets, vervolgens op een lekker heuvelend parcours 20km progressief versnellen per +/- 7km. Onmiddellijk de fiets inwisselen voor de gereed staande loopsloffen om 2km met een gigantisch aangenaam gevoel in de benen stevig tempo te lopen rond de piste (stevig is natuurlijk relatief, laat ons zeggen voor mij stevig, voor de loopkanonnen onder jullie misschien een “walk in the park”). Dit scenario werd 3 keer onmiddellijk achter elkaar herhaald (zonder de 20km opwarming natuurlijk) om daarna het geheel af te romen met een 10km duurloop.

Afwachten dus in welke mate ik volledig fris ga zitten op zondag. Het zal in ieder geval meer dan nodig zijn om een goede plaats te behalen. Opnieuw derde eindigen zoals twee jaar geleden (foto) lijkt me dit keer straffe kost. Eneko en Hector Llanos staan volgens mij, zoals jaarlijks, alvast te blinken op de eerste twee podiumplaatsen. Ook Gregorio Caceras, de voorbije twee edities van IM Lanzarote respectievelijk 5e en 6e neemt weer deel, plus nog enkele andere serieus taaie klanten van hier op het eiland, Gran Canaria en het Spaanse vasteland. Ik ga me dan ook vooral richten op hoe het gevoel tijdens de wedstrijd is, alles qua voeding en materiaal uittesten ifv IM,… eerder dan me vast te pinnen op een bepaalde plaats. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik er geen gigantische lap op wil gaan geven om zo goed mogelijk te eindigen.

Un salud,

Ben

Super verlof

Waarschijnlijk net zoals in België, is de eerste hittegolf van het jaar hier een feit. Net terug van een looptraining. 34°C werd er aangegeven op de Polar als gemiddelde temperatuur, dit in combinatie met een luchtvochtigheid van, gok ik, om en bij de 0,05%, en een constante,lekker strakke Saharawind maakte het geen lachertje om de blokjes intensieve duur rond de Lagoon rond te draaien. Maar geen klachten hierover. Ik ben een liefhebber van de zon en in mei kunnen het evengoed zulke omstandigheden zijn.

Om 4h vanmiddag trek ik een streep onder mijn eerste verlofweek van het jaar. Fantastische week gehad. Schitterend kunnen trainen. Eerst nog één dag in het gezelschap van Markie Whitakker, dan een halve week samen met de nog steeds verbluffend lopende broeder, en tot slot een halve week met Bertje Jammaer en zijn collega bombero Ovi.

Hasta pronto amigos.

Ben

Stageweek

Vorige week zaterdag werd mijn waarschijnlijk zwaarste volumeweek op gang geschoten met de in het vorige verslag beschreven rit met Bob en Mark. 33 uur en 30 trainingsminuten later werd de week gisteren afgesloten met een 127km rit richting Orzola met Ovi, en 20km duurloop rond de vulkaan in Soo met Bertje Jammaer in de late namiddag. Om deze week goed door te komen had ik voor de veiligheid maar een week verlof aangevraagd. Anders had het gigantisch moeilijk geworden om 630km te fietsen, 19km te zwemmen en 86km in een week te lopen, in combinatie met het Green Team werk en een paar huppelpaskes op de square in de show op maandagavond. Nu was het zoals een volleerde prof niets anders dan trainen, eten en rusten. Wat een levensstijl.

Vandaag is het recuperatiedag. Enkel een rustige zwemtraining gepland. Ook de masseuse wordt weeral op het appel verwacht rond de middag om de geteisterde musculatuur terug in positie te komen wringen. Vanaf morgen dan nog één weekje terug pittig doortrainen, wel aanzienlijk minder uren dan deze week (de verlof is immers ook niet onuitputtelijk). De week daarop is het tijd voor de eerste taper van het seizoen om ons toch iets of wat klaar te stomen voor de Triathlon van Gran Canaria. Althans als de inschrijving uiteindelijk allemaal in orde is gekomen want op zulke vlakken is Spanje soms nog een gigantische ramp.

Hasta la proxima.

Ben

Dubbel blogverslag

Verslag Kleine: Vandaag, zaterdag, een nieuwe gradatie van stormwind ontdekt. Je hebt, voor de Wuustwezelse fietsfanaten onder ons, de gekende strakke bries tussen het Uilenbos en Beersgat. Vervolgens heb je de klassieke wind op de snuit langs Oesterdam. Een trapje hierboven staat de voor Lanzarote zo typische rukwind vanuit de Atlantische Oceaan. Vandaag echter mochten we kennis maken met een beul van een Lanzarote storm. Optimaal als er voor x-aantal uur voorovergebogen op de Kuota moet gelegen worden. Plan was daarenboven het Ironman-parcours af te werken zonder de passages in het drukke Puerto Del Carmen en Arrecife en ook El Golfo links te laten liggen wegens reeds zodanig verkend dat er zelfs met de ogen dicht en achterstevoren nog niet verkeerd gereden zal worden. Uiteindelijk 2150 hoogtemeters samengebald in 137km.

Ondanks de uiterst belabberde weersomstandigheden toch weer genoten van de rit. Het was immers sinds een hele tijd dat er nog eens in het gezelschap gereden werd van Bobbie van Newcastle. Ook ‘The Tower of Power’, Mark Whitakker, een ex-collega en schitterende kameraad van het Bike Center die hier 10-dagen op stage is geweest in 166B, was van de partij. Voor de rit om 7h overigens eerst met Mark al het sop ingedoken, daar was echter van de Engelsman van Up North (Bobke dus) geen spoor te bekennen. Ik kan hem geen ongelijk geven dat het inderdaad iets aangenamer is om nog een uurke of twee naast Mel te blijven liggen dan 400m’tjes te gaan boksen in het opnieuw behoorlijk koude bad. (Dus voor diegene die van de week afkomen: één devies, wetsuits meepakken voor de zekerheid)

Het was trouwens de eerste trainingsdag na een week van welverdiende recuperatie. Vorige week vrijdag moest ik echt afkloppen. Het vat was serieus af en de twee dagen die ik normaal nog moest trainen voor ik aan de regeneratieweek kon beginnen werden verticaal geklasseerd. Na 3 dagen rust begon het echter al serieus te kriebelen om de trainingen terug te hervatten, wat meestal een goed teken is. De lijn tussen een goede overload en overtraining is immers meestal flinterdun. Ik voelde vandaag echter dat ik op tijd aan de grens gestopt ben. Het zal nodig zijn ook. Eerst nog een week verder trainen met den broeder die hier vanuit het niets als vanouds een trainingskamp komt afhaspelen. Vanaf woensdag komen daar dan nog twee kleppers bij (Bert en Erni,… geweldige joke…Ovi). Het zal drummen worden om al die sardinnekes in het blikje, zijnde de legendarische 166B, te wringen.


Verslag Bob: Sinds donderdag toch al redelijk wat kilometerkes afgehaspeld. Donderdag gelijk 24km gelopen; kwestie van gerodeerd te geraken. Vervolgens ne volle kilometer gezwommen om dan 6 uur onder ne kokenden douche te moeten staan om te bekomen. Ik denk dat het water 4 ° is voor de moment en ne ijsbeer ben ik nooit geweest als het op zwemmen in koud water aankomt.

Vrijdag was goed voor 120km fietsen en een loopke van 12km. Zwemmen heb ik overgeslagen wegens te kou. (Ovi brengt ne wetsuit, ne blue seventhy, zwemoustukken, 5 badmutsen en een reddingvest mee als ge dat ijsbad wilt overleven volgende week)

Vandaag dan in het zog van klein Benneke. Tegen 30 per uur over het Ironman parcours bonken bij ne stormwind van 46 Beaufort. Geregeld een broekske moeten passen; nu ik zou het eerder omschrijven als gezond doseren met het oog op de rest van de week. Nadien werd er nog tegen 2minuten15 de kilometer een overgansloopke gedaan. Nu net terug van 500m zwemmen. Ik zit hier met witte vingers dat verslag te typen. Het weer trek hier op geen K**te; als het hier de volgende dagen geen 40° wordt vrees ik dat erop menne zwemteller niet veel kilometers gaan genoteerd staan.

Gisteren een mooi cadeautje ontvangen van de huisfotograaf van Club La Santa. Een cd´tje met enkele pareltjes van foto´s, plus twee daarvan afgeprint op groot formaat. De dag op zich zal sowieso een herinnering blijven als een van de mooiste trainingsdagen in de voorbereiding. Vorige week zondag onder een stralende zon eerst 170km over Haria, Mirador del Rio, Tabayesco, Femes en Timanfaya met de groep van de Bike week. Dit was al goed voor 3000 hoogtemeters. Vervolgens de rit nog verder gezet met Ain-Alar tot we afklokten na 210km genieten. "And Ben, up for 5k run after?" Jot... Loopslofkes nog rap aangetrokken en dan met een gigantisch voldaan gevoel de werkdag gaan afsluiten door het buffet te gaan leeg eten in Atlantico.

Subliem

Weekske stage!

Beste lezertjes,

Na zo een literair hoogstandje van den broeder kan ik natuurlijk niet achterblijven. Nu als ge weet dat klein Benneke al moeite heeft om die pareltjes uit zijnen duim te zuigen, wat moet dat dan voor mij niet zijn. I.p.v. dagdagelijks samen met de wereldtop in de triathlon fietstochtjes af te haspelen, in blote bast fotoshoots af te werken, te zwemmen met de nieuw paddeltjes van Chrissie (op verzoek van de Dyck zal ik ze hier even opnemen in dit stukje proza), ziet mijn week er meer als volgt uit.

Maandag:

7u30 alarm gaat af: godverdekke, 7u35 alarm gaat terug, miljaar de dju

7u58 vetrek naar het werk, 7u59: wachten voor het rood licht: miljaar

8u01: te laat op het werk, ja dat rood licht
12u: lunch met powernapke

12u58: vertrek naar het werk, 12u 59: wachten voor het rood licht, toemenehe

13u01: weer te laat, dat rood licht he

17u: inpakken en wegwezen

17u45: gewichtje verzetten in de fitness

18u15: spinning

19u: naar huis sloffen en plat in de zetel liggen

Dinsdag:

7u30: alarm gaat af: godverdekke, 7u35 alarm gaat terug af, miljaar de dju

Voor al de rest zie maandag

18u: 35minuutjes lopen

Woensdag: Zie boven

18u: 40minuutjes lopen

Donderdag: Zie boven

17u30: Spinning

Vrijdag: Zie boven

17u30: 30minuutjes lopen

Zaterdag en zondag: uitmaffen, een beetje shoppen, spinningklaske of een fietstochtje van een paar uurkes, een loopke of een fitnesske.

Ge ziet over dit ongelooflijk boeiend leven valt niet veel te schrijven he.

Maar wacht: donderdag vertrekken we voor een weekske naar La Santa. Tijd om nog eens te testen wat er overblijft van de fysiek. Tijd om nog eens alles uit de kast te trainen. Het seizoen komt er aan...

De groetjes,

Bobke.