Race nummer 1653

Hey vrienden,

Vandaag stond er een laatste fietsrit op het programma. In totaal een 55 tal kilometerkes gereden. Ik heb eerst de lus verkend die je dient af te leggen vooraleer je op de grote motorweg richting keerpunt in Hawi vertrekt. Geen sinicure met al het verkeer, te veel verkeerslichten en wegenwerken. Na die lus een blokje van 10 minuten goed gas gegeven op de grote autoweg en dan rustig losgereden naar de condo. Mel heeft zich in tussentijd ook sportief weten bezig te houden in ons plonsbaddeke.

Na de middag ben ik me dan gaan registreren. Nog even een klapke geslagen met Stefan Vuckovic (winnaar IM Florida 2007 en zilver Olympische Spelen in Sydney, komt geregeld over de vloer in La Santa), die in topvorm verkeerd, liet hij me verstaan. Hij zei dat hij nog een ferm cadeauke voor me heeft liggen: ne paraplu voor in Newcastle, de smeerbos, zo spotten met ne mens.

Mijn race nummer is 1653!

Na de registratie ben ik de zee nog eens ingesprongen voor een 20 tal minuutjes. Ik had gezelschap van een ferm schildpadje. Die zijn hier van een iets groter kaliber als bij ons op de kermis. Het blijft fantastisch om in een reuze aquarium te zwemmen. Het zal zaterdag wel wat anders zijn als ze daar 1700 atleten te gelijk in smijten. Ik denk niet dat we dan nog veel viskes gaan zien.

De dag werd afgesloten met een laatste koolhydraatarme maaltijd. Ik kijk zo uit naar morgen om eindelijk te beginnen schranzen en laden. Ik probeer het altijd bij gezond eten te houden in het begin van de week om dan vanaf woensdag er vol tegenaan te gaan wat de carbs betreft. Ole.

De groetjes.

Bob en Mel.

Rustag, toeristendag!

Aloha,

Vandaag weer genoten van een dagje volledige rust. Ideaal om eens een aantal mooie plekjes van Big Island op te zoeken. We hadden een route uitgestippeld die ons tot de andere kant van het eiland zou leiden.

Hieronder al een aantal foto's van ons tripje! We hebben op het strand gelegen bij 40° graden Celsius en in de mist en regen gereden op 2000 meter hoogte. Fantastisch dagje uit. En op die manier geen stress en geen tijd om te veel aan de Ironman te denken.

Hier op Big Island bevindt zich het hoogste punt in de Pacifische Oceaan, een actieve vulkaan die 4000meter boven de zeespiegel uitstijgt. De toppen zijn bedekt met sneeuw. Het grappige is dat de lokale bevolking naar de top rijdt met hun 4 x 4's, hun koffers volladen met sneeuw en naar beneden rijden om op het strand met sneeuwballen te smijten!

We hebben echt genoten van ons dagtripje.

Morgen staat er 1h30 fietsen op het programma en een 20 minuutjes zwemmen in de zee. Vanaf morgen kunnen we ook gaan registreren en zal ik dus men racenummer kennen.

Groetjes Bob en Mel.

10K Race

Jow de mannen,

Vandaag stond om 7u30 een 5 en 10km loopwedstrijd voor het goede doel geprogrammeerd.

Gisterenavond kreeg Mel echt goesting om deel te nemen. Ik had vandaag normaal gezien een rustdag en diende morgen 40minuten te lopen. Ik dacht dat het misschien wel interessant was om mijn planning lichtjes te wijzigen en ook deel te nemen. Op die manier had ik nog eens een laatste intensieve prikkel met het oog op volgende zaterdag en dan kan ik morgen rusten samen met Mel.

Ik had zeker niet de intentie mij volledig kapot te lopen. Gewoon een goede training.

Het startsignaal ging en onmiddellijk liep ik alleen op kop. Ik kwam in een vlot tempo en liep weg van de rest zonder te forceren. Het enige minpunt was dat er niemand voor me uit reed op de fiets. Ook nergens signalen hoe ver in de wedstrijd je gevorderd was. Ik passeerde aan een eerste bevooradingspost. De vrijwilligers waren nog rustig een koffiekletske aan het doen en verschoten zich een buld toen ik passeerde. Ik liep verder, en verder, ... wanneer moet ik hier terugdraaien, waar staan de aanduidingen, waar is dat keerpunt. Op een gegeven moment keek ik op mijn horloge. Ik was in volle overtuiging dat ik op dat moment al lang een keerpunt had moeten zien. De eerst volgend markering op de weg, draaide ik terug. De eerste achtervolger volgde op een veilige afstand. Na een aantal minuten teruglopen kijk ik terug op mijn horloge. Oh shit, ik ben te vroeg teruggedraaid. Ik kwam over de finish in 26min56, een nieuw wereldrecord. Miljaar, dat was balen. Ik was eventjes serieus teleurgesteld: waarom was er niemand om voor me uit te rijden, waar was de markering op de weg, ook vloekend op mezelf omdat ik me van tijd had vergist toen ik op men horloge keek. Na een paar minuten kon ik alles relativeren. Ik voelde me echt goed tijdens de wedstrijd. Ik liep zeer vlot, had goede benen, ben niet diep gegaan en had de wedstrijd vlot kunnen winnen. Dus waarom klagen, volgende week is de grote dag. Bovendien mocht ik van mijn coach Benneke De Wolf geen grote afstanden meer doen de laatste week, dus misschien beter zo. Perfecte training en zeer goed gevoel.

Alles werd nog mooier, toen Mel over de aankomst kwam. Ze liep een schitterende 10km en legde beslag op de eerste plaats in haar age group. Dolgelukkig pronkte ze op het podium met haar prijs! Ook aan perfecte recovery fuel geen gebrek, zie de brownie die ze hier vlotjes naar binnen werkt.

Deze namiddag zwem ik nog 20 minuutjes in de zee.

Morgen volgt dan een volledige rustdag.

De groetjes en hopelijk vind ik de weg volgende week een beetje beter.

Bob en Melanie Roadrunner!

Rustdag

Aloha,

Gisteren genoten van een dagje relaxen en rusten.

Door de jetlag zijn we hier altijd al om 6uur 's ochtends wakker. Het mooie daaraan is dat je een ontzettend lange dag in vooruitzicht hebt. Eerst genoten van een uitgebreid ontbijt op ons terras onder de palmbomen, felgroene gekko's als gezelschap en met een fenomenaal uitzicht op de bergen. Daarna de beentjes even gladgezet, wat gestretched aan het zwembad en een verslagske voor de blog gemaakt. Het zou wel kunnen dat de volgende gasten enkele verloren haartjes tussen hun boterhammekes gaan vinden.

Rond de middag zijn we dan begonnen aan ons daguitstapje.

Eerste stop was een lokaal strandje waar je geregeld schilpadden tegenkomt. Ikke vol overgave de zee in. Echt precies gelijk een aquarium. Helaas geen schildpadden gespot. Toen ik op weg was naar het strand en over een paar rotsen diende te klauteren, sprong ik bijna ne meter in de lucht. Een van die zogenaamde rotsen was ne gaffel van ne schildpad. Hallo kroket. Nadien vonden we nog enkele van die pagadders zonnebadend op de rotsen. Schitterend om zien.

Bij het nemen van deze foto toch geregeld naar beneden gekeken of dat die kerel ni geniepig in mijn tenen wou bijten.

Sorry voor men coifure. Volgende keer zal ik er gel indoen.


Volgende stop was Wuaikuloa Beach Resort. Een schitterend stukje paradijs op aarde: witte zandstranden, palmbomen bij de vleet en ideaal om te relaxen. Op de rechtse foto spot je Victoria Beckham met hare rozen hoed.

Tenslotte hebben we nog een eindje landinwaards gereden om de uitgestrekte lavavelden te bekijken.

Een fantastisch dagje genieten en relaxen.

Bob en Mel.

Aloha!

Hey allemaal,

We zijn woensdag in Hawaii aangekomen! We verblijven in een fantastisch resort en een schitterende condo, het is hier echt paradijs op aarde. Vanaf vandaag zal ik dagelijks een update geven over men laatste voorbereidingen voor de grote dag volgende zaterdag en zal ik geregeld foto's posten van onze avonturen.

Nu vooraleer we aan ons Hawaii avontuur begonnen zijn, hebben we eerst afscheid genomen van La Santa. Vorige maandag stond onze laatste show te wachten. Naar oude traditie wordt er voor de vertrekkers een specialleke geregeld: ze worden in de lucht gegooid, ze moeten zich belachelijk maken in een of ander dans nummerke,... Ik dacht hopelijk niet van dat voor ons afscheid...

Voor de show begon, hadden Mel en Ben al een gigantische spandoek opgehangen met "Ironbob" in grote letters. De show was echt plezant. Iedereen gaf er een gigantische lap op en het was constant hilariteit. Na de show wordt iedereen dan bij naam afgeroepen. Toen de laatste aan de beurt was geweest, nam de kleine broeder plots de microfoon. Voor minstens 500 toeschouwers begon hij aan een pakkende speetch. Melanie en mezelf werden echt met mooie woorden bedankt en geprezen. Het beste afscheidscadeau dat we konden dromen. Ik zal aan zijn motiverende en ontroerende speetch denken als ik het moeilijk krijg in de wedstrijd volgende week. Iedereen was zo onder de indruk van Ben. Gasten kwamen naar ons toe om Ben te bedanken en feliciteren met zijn pakkende voordracht. Broer ge zijt een kanon! Echt nogmaals ne dikke merci!

Na de show werd er dan verder gevierd (zeer binnen de perken wel te verstaan) in de boys show room en de disco. De green teamers die La Santa verlaten worden ook altijd in een mooi afscheidsplunje gehesen. Zie foto's.

En dan dinsdag onze laatste dag in La Santa. Een dag van afscheid nemen, nog wat kleinigheden inpakken, laatste zaken regelen,... Om 16h werden we dan door ons Benneke naar de luchthaven gebracht en kon onze missie beginnen. Eerste vlucht was naar London. We werden opgepikt door een vriendin van Melanie en hebben een nacht bij haar doorgebracht. Woensdagmorgend stond onze grote missie voor de boeg. We kwamen in de luchthaven aan en chechten in. Tiens, we kregen alleen een boardingpas voor LA, waar is die voor Kona? Ha, sorry mijnheer die vlucht van LA naar Kona is een paar maanden geleden geannuleerd. Euh... Gelukkig waren ze zeer vriendelijk en behulpzaam aan de incheckbalie. Vliegensvlug werd een oplossing te voorschijn getoverd en vlogen we een half uur vroeger dan gepland naar St Fransisco ipv LA en van daar naar Kona. Dus geen paniek. Eerste vlucht was 1ou. Dan een tussenstop van 4 uur om dan nog eens 5h30 te vliegen. In totaal 26uur zonder bed, vermoeiend zonder meer. In Kona dan onmiddellijk een auto gehuurd en ons resort gezocht. Na 27 uur eindelijk in ons beddeke.

Donderdag en vrijdag stond er nog wat training gepland. Donderdagmorgen een 40 minuten durend loopje afgewerkt. De hitte viel ontzettend goed mee, maar ja het was ook 7u30 vandaar. In de namiddag een goede zwemtraining gedaan en dat was het voor donderdag. Gisteren stond er nog een stevige trainingsdag op het menu. Eerst 125km over de moeilijkste stukken van het fietsparcours afgelegd. Het parcours is zeker minder lastig dan in Lanzarote. Het is ontzettend warm maar een stormwind zorgt voor welgekomen afkoeling. De wind gaat allesbepalend zijn voor een goede fietstijd. Gisteren vertrok in met storm op de kop en op de weg terug had ik terug van Jan. Dus in die condities gaat het een loodzware fietsproef worden. Nu ik kijk toch vol vertrouwen naar volgende zaterdag. Ik reed gisteren 32km/h gemiddeld en verdroeg de hitte zeer goed. Na het fietsen heb ik onmiddellijk nog een kort overgansloopje afgewerkt. In de late namiddag heb ik dan samen met Marc Herremans en Dirk Van Gossum een half uurtje in de zee gezwommen.

Vandaag en morgen geniet ik van volledige rust. Ik hou jullie op de hoogte.

Ga zeker ook eens kijken op http://thebikeguidessupporters.blogspot.com. Ik sta nog eens in de Gazet. Het is wat met da manneke!

Tot morgen!

Bob en Melanie.

Vertrekkers en komers

Sinds gisteren is het zover. De enige overgebleven De Wolf in La Santa. Om 16h Bob en Mel op de vlieger gezet richting Londen. Van daaruit zijn ze deze ochtend vroeg naar Hawaï doorgereisd. Hij heeft beloofd ginder zijn uiterste best te doen om af en toe eens iets te laten horen via internet. Ik denk dat ik de 11e oktober serieus in spanning voor www.ironmanlive.com zal zitten om de live up dates te volgen.

Gelukkig zal ik hier niet al te veel momenten alleen doorbrengen. Morgen komt het volgende bezoek weeral aan. Mark Witakker alias The Tower of Power, een ex-collega van het Bike Center komt zich een week messcherp trainen voor de 70.3 Ironman van Florida. Deze wedstrijd is het Wereldkampioenschap 70.3 of Halve Ironman. Vergelijkbaar met wat Hawaï is voor de volledige afstand. Sommigen onder jullie hebben hem waarschijnlijk in Antwerpen wel aan het werk gezien waar hij zich gekwalificeerd heeft voor dit WK. Schitterende figuur dus zal weer een aangename week worden.

Zoals eerder gemeld ben ik vanaf maandag terug aan de triathlonvoorbereiding begonnen. Vanmorgen overigens goed nieuws gekregen. La Santa wil me de kans geven om de IM van Lanzarote te doen, dus het zal volledig van mijn fitheid (en vooral de fitheid van de heup) afhangen of er volgend jaar gedebuteerd wordt op de volledige afstand of dat we het nog een jaar bij de halve zullen houden. Aan trainingsmaten gelukkig weer geen gebrek. Vandaag met een collega voor het eerst hier in Lanzarote de kaap van de 100km overschreden op de fiets. Natuurlijk alles aan heel rustig tempo. Nadien nog even het dok ingesprongen om ook de zwemtechniek nog wat bij te schaven. Morgen opnieuw 3 uurtjes rustig de fiets op met twee collega’s van het Bike Center.

Groeten en Belgique.

Ben

In men hangmat

Hey vrienden,

Het is zover! De taper, RUST, kan beginnen. Gisteren een laatste maal 200km gereden, met een korte overgangsloop van 4km. Vandaag dan een laatste maal katoen gegeven op de piste en nog eens goed gezwommen. Vanaf nu staat alles in het teken van rust.

Ga eens kijken op http://www.ironmannews.com/index_ironman_special_hawaii_2008_competitors_Belgium.htm
voor een voorbeschouwing op de IM van Hawaii met Bobbie himself.

Groetjes Bobbie.