Vertrekken opnieuw naar Lanzarote

Vandaag voor beiden de laatste dag van onze congée. Ondanks het vervelende blessureleed en het missen van de Classic in Antwerpen waren het toch echt 3 weekjes om in te lijsten. Super om de ma en de pa, al de familie, en de maten nog eens terug te zien. Geweldig ook om nog eens 3 weken lang den beste kost ooit voorgeschoteld te krijgen.

Vorige week trouwens ook een heel mooie week gehad in Denemarken. Voor het eerst Louise eens in haar thuisbasis gaan bezoeken. Door de blessure mocht ik een heel week niets doen, dat kwam voor ene keer dus eens ideaal uit. Ik heb het er dan ook eens goed van gepakt: elken dag een crème glaceke gegeten waar ze bij "den Draver" in Zandhoven van achterover vallen, en geregeld met de pa en de schoonbroers van Louise een Tuborgske genuttigd. Binnen minder dan 2 weken staat het volgende bezoek aan Denemarken alweer op den agenda. Dit keer spijtig genoeg rechtstreeks vanuit Lanzarote, dus zonder tussenstop in Wuustwezel.

Dit weekend trouwens mijn debuut gemaakt in FM-team outfit, de coach zal content zijn. Tijdens de Sterke Peer Triathlon enkel meegedaan aan het zwemmen en fietsen, maar het deed echt nog eens deugd om ne nummer op te spelden. Het vormpeil was wel niet overweldigend, ik had misschien toch een bolleke crème teveel verorberd gedurende de voorgaande dagen.

Om af te ronden: tot binnen enkele weken, maanden,.... en zoals ze hier zo schoon zeggen: slaagt olle wa gaai hier en zie da'k gen klachten hoor!!!

Grtz

Ben

Merci supporters

Hallokes,

Verlof in België, het is eens iets anders. We zijn nu bijna twee weken terug thuis en het moet gezegd het doet deugd iedereen nog eens terug te zien: ons Make en Pake, de familie, de vrienden: den Dyck die scherper staat dan ooit (dat bleek gisteren duidelijk toen hij zijn eigen triathlon afwerkte na de eigenlijke wedstrijd), coureur Dave, Pappie Vermeiren, binnenhuisdecorateur Breezer, Hanske C, Kriske en Bartje, Mateoke (voorlopig alleen telefonisch maar ik voel zijn nabijheid) ... Naast het blij weerzien met iedereen, stond deze vakantie ook in het teken van de Ironman Antwerpen.

Als voorbereiding stond vorige week de 1/4 triathlon van Kapelle op den Bosch op het programma. Met een 19de plaats, een 7de fietstijd, een 12de looptijd en algemeen goed gevoel was de laatste test voor Antwerpen naar wens verlopen. De dagen nadien stonden dan in het teken van hersteltrainingen en veel rusten.

Gisteren was het dan zover. 900 atleten stonden aan de start van de Marc Herremans Classic. Opnieuw een belabberde zwembeurt, 240ste uit het water en al 10minuten aan men broek. Tijdens het fietsen ging het 60km zeer goed. Ik zag toen een gemiddelde van 40km/uur staan en ik was serieus aan het opschuiven in het deelnemers veld. Nu in Berendrecht was er een stukje kasseien te nemen. Vlak na die kasseistrook hoor ik plots roepen: "uw bandje". Mijn reservebandje gemonteerd aan men zadel, was losgekomen en tussen men wiel geslagen. Net op het moment dat ik in een zeer mooie groep was terechtgekomen, kon ik van de fiets, trekken en sleuren om dat bandje los te krijgen, terug op de fiets, en de groep weg natuurlijk. Nu de laatste 30km stond de wind ook nog eens vol op kop. Miljaren en vloeken natuurlijk. De hele tijd zag ik die groep waar ik in zat 200m voor me uit rijden. In plaats van daar comfortabel in mee te rijden en energie te sparen voor het lopen, kon in de laatste 30km terug alleen stoempen. Uiteindelijk een 30ste fietstijd en 55ste aan het lopen begonnen. Het lopen was zeer goed. 1u21 en zo als 30ste over de finish gekomen. Al bij al tevreden maar toch niet voor 100%. Wat als ik niet van de fiets moet en rustig kan meerijden en misschien 15 plaatsen dichter kan wisselen. Ik denk dat ik toch een paar plaatskes dichter was geëindigd. Maar dat is triathlon er bestaat geen wat als, in elke wedstrijd is er wel iets niet perfect.

Bij deze wel nen ongelooflijke merci aan alle supporters. Tijdens de wedstrijd ben je zo gefocust, ben je de pijn aan het verbijten, ben je aan het afzien bij de beesten, ... maar het gevoel nadien, onbeschrijflijk. Het doet me zo een deugd zoveel aanmoedigingen te krijgen. Echt aan iedereen bedankt. Ook nog eens ne merci voor de broeder die nu gedagradeerd werd tot cola aangever ipv zelf de pannen van het dak te triathlonnen.

Nu deze week goed rusten en dan zondag de wereldbeker duathlon in Geel. We zullen zien wat er nog inzit.

Merci mannen.

Niet fit voor Antwerpen.

Ik denk dat ik nu toch wel het laatste sprankeltje hoop op deelname zondag aan hét hoofddoel van het jaar mag laten vallen. Vandaag nog eens proberen te lopen. Na 3km mocht er alweer op de kiezeltjes van Hofakker 28 gedraaid worden met een lip van de brievenbus tot de achterdeur.
We zullen dan maar den Bobbie naar een top 20 plaats schreeuwen.

Grtz.

Stevig ontgoochelden Ben

3 weken congée!!!

Mannekes,

Vanaf woensdag zijn we allebei terug in hét vakantieparadijs van België. Zowel onzen Bob als ikzelf hebben na al de zware Green Team arbeid van de afgelopen tien maanden dergelijke break meer dan verdiend me dunkt... Bike-weken, triathlonkampen, marathonkampen, ochtendruns, trainingsschemakes opstellen, fietskes onderhouden,... het kruipt niet in de koude kleren.

Onzen Bob gaat de ganse drie weken in Wuustwezel blijven. Laatste 5 dagen komt Mel afgezakt naar Wuustwezel. Haar misschien toch nog laten weten van zeker de regenjas en de caoutchoue botten niet te vergeten. Het is hier immers weeral flink aan het zomeren. Tijdens zijn drie weken staan er verschillende wedstrijdjes op het menu. Eerst morgen de kwarttriathlon van Kapelle-op-den-Bosch. Dan de Marc Herremans Classic het weekend daarop en het laatste weekend ter afronding nog een klein Powermanneke in Geel om de beentjes nog eens te marineren in het zuur.

Voor mezelf is het qua wedstrijden nog één groot vraagteken. Ik heb immers het meest onnozele gedaan wat je als fietser/triathlonner kan doen. Na de wedstrijd van Brasschaat had ik triathlonfietsschoenen gekocht kwestie van na het zwemmen rapper op de fiets te zitten. Onder die schoenen moest ik natuurlijk nieuwe blokjes zetten en daar ligt de oorzaak van alle blessuremisserie die ik de laatste 4 weken heb gehad. De positie van de blokjes was waarschijnlijk lichtjes verschillend van de positie die ik op mijn oude schoenen had. Resultaat: paar dagen na schoenwissel: verschrikkelijk gevoel in de heup tijdens lopen. 1e gedacht fysio: ontstoken pees tgv lopen; fietsen en zwemmen geen probleem. Gedacht Ben: aha, extra veel en zwaar gaan fietsen dus om toch nog wat conditie te bewaren. Resultaat 2: na een week pillen pakken, ijs leggen en loopstop, bij de eerste looptest nog meer last dan de week voordien, plus als extra toetje nog een kniepees ontsteking er boven op waardoor ik ook geen meter meer mocht fietsen. Nu dus al 4 weken geen meter meer gelopen en een week niet gefietst. Gisteren gelukkig met mijn oude schoenen, die thuis in de vuilbak lagen, terug mogen gaan fietsen, en zaterdag grote test. Dan mag ik voor het eerst terug proberen rustig te joggen. Heb ik dan totaal geen last, noch van de knie, noch van de heup, dan mag ik de week erop starten in Antwerpen. Anders dikke streep erdoor en twee ponponnekes rond de pols om mee langs de kant te gaan supporteren. Maar ik hoop er toch nog steeds op....

Tot slot, komende drie weken weer te bereiken op de belgische gsm nummer en vanavond om 20h Stroop.

Grtz

Ben

Louise terug naar Denemarken

Hello,

Vandaag veruit mijn minst aangename moment van de laatste 10maanden achter de rug: Louise samen met Mette, haar roommate, naar de luchthaven gebracht voor de vlieger richting Denemarken. Toch wel even serieus op de tandjes bijten toen Louise moest vertrekken. Ondanks de droomjob, het schone weer, de perfecte trainingsomstandigheden, de geweldige collega’s, het gezelschap van den broeder en den Ovi is het toch ook vooral door Louise te ontmoeten dat ik hier 10 droommaanden heb gehad. Vanaf vandaag zal het hier voor mij in La Santa nooit meer hetzelfde zijn. Het is voor mij momenteel dan ook nog altijd een groot vraagteken hoeveel maanden dat ik er hier nog ga bij aanbreien.

Het goede nieuws is dat Louise hoogstwaarschijnlijk binnen 2 weken naar de hoofdstad van België komt afgezakt, Wuustwezel (althans dat is toch wat den Ovi haar heeft wijsgemaakt). Het zal een klein tegenvallerke worden qua Culturele bezienswaardigheden en Culinaire hoogstandjes, hoewel ons gemeentehuis nu niet zoveel moet onderdoen voor het stadhuis van Brussel en de kollekes op de Primus van’t Posthuis van internationale kwaliteit zijn. De 6e augustus vertrek ik dan ( in het gezelschap van een gigantische kater, opgeschaard in Café Local na de Classic) richting Denemarken tot 10augustus. Vanaf 11 augustus tot 15 augustus kan er een stadsgids gezocht worden om den Bobbie zijn ega, Mel, de Parel van de Kempen nader te laten aanschouwen.

Waar Louise vooral ook bij wou zijn is de Marc Herremans Classic. Het kl*te nieuws is echter dat ik al 2 weken geen meter meer heb kunnen lopen wegens een heupblessure. Eerst werd gedacht aan een ontsteking van een pees die aanhecht op de heup maar na een week pillen pakken en ijs leggen had ik nog meer last tijdens het joggen dan tevoren. Nu zou het dan weer meer een spierletsel zijn, maar wat het juist is kan er nog geen ene zeggen. Zwemmen en fietsen zijn gelukkig geen probleem, en het lopen ga ik vanaf vandaag vervangen door aquajoggen kwestie van niet nog meer conditie te verliezen. Ik wil sowieso in Antwerpen starten, al kan ik geen meter lopen. Dan zwem ik alles uit mijn kas tot het melkzuur uit mijne wetsuit springt en probeer ik op de fiets de tijdrit van mijn leven te rijden. Maar de hoop is er echter nog dat ik toch nog fit geraak. Loopvorm zal dan echter niet van geweldigen doen zijn.

Ik ben vorige week Maandag samen met den Bobbie en den Ovi (natuurlijk ook hij present) toch efkes gaan testen in de disco of die heup geen problemen oplevert voor de after-party na de Classic. De test verliep positief, niks gene last gehad, dus sowieso paraat. Het was vorige week immers Louise en Mette hun laatste Green Team show. De traditie hier is dat de vertrekkende Green Teamer(s) in redelijk belachelijke outfit naar de disco moeten. Daar moesten we dus absoluut present voor zijn. Echt goei feestje gehad zoals je kan zien op de foto’s.
Het was wel de enige uitspatting die we ons hebben veroorloofd. Vanaf nu trainen wat we kunnen of mogen ifv Antwerpen en toch ook weer serieus aftellen naar 25juli om terug richting België te vliegen.

Grtz,

Ben

Bobke Ironman

Helabakes,

Eindelijk tijd gevonden om mijn verslagske eens neer te typen van da klein wedstrijdje dat ik in Nice heb meegedaan.
Uitslag: 40ste plaats op 1500 deelnemers in een tijd van 9u42min. Had ik op voorhand voor dit resultaat mogen tekenen: direct. Nee, echt ongelooflijk tevreden over men wedstrijd.
Zoals gewoonlijk een laat ons zeggen matige zwembeurt, 487ste uit het water in 1u06. Tijdens het fietsen nooit echt geforceerd. Binnengereden in de wisselzone na 180km fietsen in 5u18 op een 70ste plaats. Dan nog een klein joggingske gedaan in 3u11 en zo op de 40ste plaats terecht gekomen. Op geen enkel moment een echt zwak moment gekend en echt super kunnen genieten van men aankomst. Zoveel volk die echt zot worden om dat Bobke van Wezel over de meet komt, echt kippevel. Ge krijgt heel vaak de vraag: "Waarom doet ge dat toch?" Awel, toen wist ik het, dat gevoel dat ge over de finish komt, ni te beschrijven. (Dat is hetzelfde als vijf lange Ice teas op de Starbeach Matti).
Als ik dan toch een minpuntje moet opgeven: ik mis op een haar kwalificatie voor het WK in Hawaii. Vorig jaar moest ge in mijn leeftijdscategorie op hetzelfde parcours 9u55 doen om te kwalificeren. Ik kom over de finish in 9u42, ik denk, ja het is gebeurd. Helaas, drie pateekes in mijn leeftijdscategorie in de top 15 overall. Er waren maar 4 plaatskes. Ik mis mijn slot op 4 minuten. Uiteindelijk is het nog maar eens duidelijk dat ik absoluut moet verbeteren in het zwemonderdeel. Gewoon degelijk zwemmen, absoluut niet super, en ik doe mee voor top 20.

Ik wil bij deze ook Melanie, Marc Fassaert (coach), Ian (ploegmaat), Marc Herremans bedanken voor de steun en het supporteren tijdens de wedstrijd. Melanie had zelfs cheerleader pomponnekes meegenomen. Zij in volle actie zwaaien met haar atributen, iedereen had het gezien, behalve Bobke, focussen he.

Ik mag absoluut niet klagen over de recuperatie de dagen nadien. Enkel de eerste dag na de westrijd was ik ni echt in staat om veel sprintjes te trekken. Vanaf dinsdag kon ik terug normaal wandelen, alle ja, terug wandelen. Een weekske niks gedaan. Vorige week wat hersteltrainingskes gedaan, maar alles op het gemakske. Vanaf vorige zaterdag terug stevig aan het trainen. En ik moet bekennen het gevoel is best ok. Want we komen naar België, het mag best wel he na meer dan 10maanden. In België op het menu: 1/4 triathlon Kapelle op den Bosch op 28juli om 18h, Ironman Antwerpen op 5 augustus om 11u en Powerman Geel op 12 augustus om 14u40. Supporters meer dan welkom!!!!!!!!!!!

Bij deze zou ik iedereen in Antwerpen en omstreken al willen verwittigen dat er op 5 augustus vanaf een uur of elf ´s avonds wel eens lichte aardschokskes kunnen worden opgemeten. Het schijnt dat er een feesje is in cafe Local na de wedstrijd. Allen op post zou ik zeggen. Boeken die verlof!

We arriveren in België op 25 juli en blijven tot 15 augustus.

Ook nen dikke, letterlijk, proficiat voor papie Hansie en hip hip hoera voor mama Anneke met hun nieuwste aanwinst Tijl Vermeiren. Ik hoop dat hij op Anneke trekt. Ocharme anders.

Tot binnen twee weekskes he vriendjes.
Bobke Ironman.

Brasschaat

Heelow,

Gisteren, zondag 24 juni, de eerste wedstrijd op Belgische bodem afgewerkt sinds ons vertrek naar Lanzarote 9 maanden geleden. De wedstrijd in Brasschaat was samen met de halve Ironman in Antwerpen hét hoofddoel van dit seizoen.

Vóór de wedstrijd had ik voor mezelf uitgemaakt dat top 50 overall ok zou zijn (het was immers EK met 37 méér dan degelijke profs aan de start). Tevens hoopte ik 10' sneller te zijn dan vorig jaar en rond de 1h20 te lopen.

Achteraf gezien heb ik aan al deze doelstellingen voldaan (42e overall, 12e age grouper, 3e in mijn age group en met 4h05' inderdaad 10' sneller dan vorig jaar) maar toch ben ik niet echt super tevreden. De start tijdens het zwemmen was zeker niet slecht. Goed mee weg met de eersten maar dit moest ik halverwege de eerste ronde wel even bekopen. Blijkbaar iets te fel van start gegaan waardoor ik even gas moest terugnemen en me in een groepje net achter de kopgroep moest nestelen. Geleidelijk aan begon ik me terug beter en beter te voelen. Ik besloot rustig in het groepje te blijven zitten, waardoor ik nog heel fris aan het fietsen kon beginnen.

Maar van fris gesproken... Blijkbaar zijn mijn beentjes toch nog niet zo geweldig geacclimatisseerd aan het belgisch zomerweer, want de eerste fietskilometers voelde ik, door de kou, steeds een kramp opsteken in de linker kuit elke keer ik optrok na een bocht. Ook de dijen voelde vrij verkrampt aan door het natte triathlonpak en het niet al te warme weer. Toch ging het fietsen meer dan behoorlijk. Ik kon snel wegrijden van diegene waarmee ik uit het water was gekomen en zo meer en meer oprukken naar voren tot bij oa Joeri Gokel, de grote favoriet in mijn age group om Europees kampioen te worden. Naar het einde van de eerste fietsronde toe vormde zich geleidelijk aan een groepje van een man of 7. Aangezien het enorm veel energie kost om van zulke groep weg te rijden besloot ik me maar rustig in de groep te zetten om zo nog een goede 20km te kunnen lopen. In de wisselzone voor het lopen bleek dat voor onze groep nog maar één age group atleet binnen was gekomen, dus alles zag er nog heel mooi uit, voelde me nog altijd héél goed.

Toen kwam echter de ontgoocheling. Al na een kilometer of 2 lopen, hevige krampen in beide quadriceps. Ik kon gelukkig nog blijven lopen maar van het stevig tempo dat ik voor ogen had kwam niet veel meer in huis. Gewoon 1h18' mega afzien en vloeken op die verdomde krampen die maar niet weggingen.Mijn age group winnen heeft er dus nooit ingezeten. Een tweede plaats misste ik op 4 seconden. Het werd dus derde.

Anderzijds moet ik dan weer tevreden zijn over het feit dat ik een boel atleten achter me hield die vorig jaar een eind voor mij finishten, en een tijd van 4h05' zou vorig jaar goed geweest zijn voor een 13e plaats. Dit zegt natuurlijk ook iets over het sterke deelnemersveld van dit jaar. Maar het gevoel dat er meer in zat zonder die vervelende krampen zal toch nog even blijven. Een heel goei prestatie in Antwerpen kan dit natuurlijk snel doen vergeten...

In ieder geval enorm bedankt aan iedereen die present was. Heb de steun en de aanmoedigingen meer dan kunnen gebruiken en was echt super dat er zoveel maten, familie en volk van Wezel was. s Avonds ook nog een heel gezellig dinerke gehad met de maten in Antwerpen. Ook nog eens een paar goei Belgische pintjes geproefd. Toch weer een heel schoon weekendje dus.

Ik hoop dat ook onzen Bob snel een verslagje neertypet over zijn Ironman in Nice, want heb er zelf ook nog niet gigantisch veel van vernomen. Kan wel melden dat hij een ijzersterk debuut heeft gemaakt op de volledige afstand met een 40e plaats op 1500 deelnemers en in een tijd van 9h42' op een zwaar parcours met vele klimkilometers tijdens het fietsen. Respect brother!!!

Grtz mannekes en tot ziens.